Weer-ga-lo-ze Wout Van Aert klopt de wereldkampioen op de piste in Roubaix. Hoe hard heb ik verlangd om dit te kunnen schrijven. Hoe hard heeft wielerminnend Vlaanderen hiernaar gesnakt. Hoe hard gunde de volledige community Wout deze overwinning na al zijn tegenslagen. Vorige week had ik het vat met superlatieven open getrokken. Objectief gezien vind ik de Ronde van vorige week nog steeds straffer. De 5 besten man tegen man. Wielerporno. Maar wat we gisteren meemaakten, was pure wielerextase!
Bij de start van de live uitzending (op zo’n 130km voor de finish) was er géén kopgroep. Het gemiddelde lag ruim boven de 50 en we zagen vooraan het peloton de kopjes van Pogacar en Wout Van Aert blinken. Je voelde aan je dikke teen dat hier spektakel in de maak was. Pogacar nam net zoals in de Ronde zonder discussie de volle verantwoordelijkheid en zette zijn ploeg op kop. Toen de Sloveen echter plat reed op een vroege kasseistrook, reden zijn ploegmaats vreemd genoeg allemaal verder. Overmoedig van de wereldkampioen, maar ook een fout van de ploeg. In Roubaix is er geen compact peloton en is het dikwijls zeer lang wachten op de ploegwagen. Zo lang dat Pogacar zelfs even op de neutrale shimano fietsen doorreed tot hij een tweede keer moest wisselen naar zijn vertrouwde Colnago. Met nog 125km te gaan had UAE 30km om hun kopman weer voorin te brengen tegen het Bos. Ze hebben serieus hun tenen moeten uitkuisen om dit te realiseren. Wout en Mathieu hadden namelijk hun ploeg op kop gezet om het de Sloveen zo moeilijk mogelijk te maken. Zelfs in die mate dat Pogi daar al zonder ploegmaats viel en het laatste deel solo moest dicht rijden! Wout Van Aert wou op kop het Bos in. Goeie keuze, want achter hem viel Van der Poel plat. Uiteraard een zeer ongelukkig moment, maar niets verloren. Ware het niet dat de Alpecin ploeg daar pijnlijk in de fout ging. Philipsen stopte meteen om zijn fiets aan de kopman te geven (klasse), maar niemand leek te weten dat beide kopmannen met andere schoenplaatjes reden. Daarna gaf Del Grosso zijn voorwiel af, maar ook dit leek niet te werken. Finaal moest Van der Poel nóg eens van fiets wisselen op het einde van het Bos. 2’25” achterstand en koers gereden. Dit was het altijd professionele Alpecin nog niet eerder overkomen. Was er net als bij UAE ook hier een beetje overmoed en laksheid in de ploeg geslopen? In alle geval kregen we na het bos het ideale scenario voor Wout. Samen met zijn maatje Laporte in een kopgroep van 7. Het groepje groeide het ene moment aan toen Ganna en Meeus aansloten, maar kromp het andere moment weer in na lekke banden. Onder andere Pogacar en Van Aert (ook tweemaal lek). Intussen raapte Van der Poel het ene na het andere groepje op en begon ook opnieuw in zijn kansen te geloven. Toen hij op 25 seconden kwam, voelde Van Aert dat het tijd was om door te trekken. Zijn Nederlandse concurrent mocht niet terug in de kopgroep komen. Hij versnelde en enkel de wereldkampioen kon nog volgen. Ze waren vertrokken. Op Mons-en-Pévèle, vijfsterrenstrook en de enige niet-vlakke strook, viel te voorspellen dat Tadej Wout er wou af krijgen. Onze landgenoot boog, vrat zijn stuur op, maar barstte niet. Vanaf dan liet onze landgenoot de meerderheid van het werk over aan de Sloveen. Critici zullen dit profiteren genoemd hebben, maar om twee redenen was dit aanvaardbaar. Ten eerste had de wereldkampioen hem er proberen afrijden en moest hij niet naïef volle bak kop blijven doen om dan op een volgende counter te lopen. Ten tweede kon hij uiteraard ook rekenen op zijn sprint. Op Carrefour, de laatste vijfsterenstrook, probeerde Tadej het nog eens maar maakte daarbij een kleine slipper, waardoor Wout moeiteloos scheen te volgen. Vanaf dan berustte de Sloveen in de situatie. Ze zouden sprinten. Op de piste maakte Wout het perfect af. De kop opgedrongen en er dan net voor de laatste bocht op en over gaan. Onweerstaanbaar sprintte hij alle frustratie van de voorbije jaren weg en met een oerkreet kwam hij over de streep. Werkelijk iedereen gunde het onze landgenoot en kwam hem knuffelen en feliciteren. Een sterke Stuyven sprong achter de 2 toppers nog naar de derde plaats. Van der Poel mocht trots zijn op zijn vierde plaats.
Thomas Van De Walle van de Nachtlichtjes behaalde een monsterscore van 961 punten. Fabrice Laga en Stefan De Couvreur stonden niet op de finishfoto. Fabrice, lid van de De Ghellinck Die Hards, springt dankzij zijn tweede plaats wel naar de leiding. Tom Gybels stijgt terug een plaatsje. Brecht Vandevyver zakt naar plaats 3.
Woensdag start met de Brabantse pijl het derde en laatste deel van de pronostiek. Vooraan staat alles nog op een zakdoek. Het belooft een spannende eindstrijd te worden.
