We keken vandaag reikhalzend uit naar een driestrijd tussen Pogacar, Remco en Seixas. In die volgorde, werd algemeen aangenomen. Het wedstrijdverloop was allesbehalve conventioneel. Een kopgroep van maar liefst 50 renners reed al vroeg weg en nam 4 minuten voorsprong. Daarbij niemand minder dan Remco Evenepoel. UAE en Decathlon (knap!) begonnen als een gek te achtervolgen. Heeft Remco daar al wat te vroeg zijn eerste kruit verschoten? In alle geval, in Remouchamps was al voor de eerste hoogtemeter duidelijk dat het niet Remco’s dag zou worden. Hij vatte pas in 10e positie de beklimming aan en zou dus zelfs met wonderbenen geen demarrage vooraan kunnen beantwoorden. Het feit dat je daar zit, toont ook al simpelweg dat er geen geloof is in wonderbenen. Spijtig, maar we werden als wielerliefhebber meteen getroost met een duel à la Bartoli-VDB. Pogacar haalde alles uit de kast om iedereen los te gooien, maar dat 19-jarige Franse opdondertje wou van geen plooien weten. Sterker nog. Hij nam daarna onmiddellijk over van de Sloveen. Wat een lefgozer! De Sloveen was al aan zijn sprint aan het denken, maar besloot nog 1 poging te ondernemen op de Roche aux Faucons. Van bij de eerste meters ging hij er keihard tegenaan. Seixas beet zich lang vast, maar moest finaal toch plooien in de laatste 500 klimmeters van La Doyenne. Spijtig, maar hij kan met opgeheven hoofd naar huis. Intussen reed Pogacar soeverein naar de overwinning. De Sloveen wint Sanremo, Strade, de Ronde en Luik. Enkel Van Aert slaagde waar alle andere wereldtoppers in faalden. Remco wint de Amstel en haalt podium in de Ronde en Luik. Een zeer geslaagd voorjaar, maar bergop toch overduidelijk de mindere van Pogacar en nu ook Seixas. Als je t mij vraagt, wordt dit zijn laatste Tour die hij rijdt om te winnen. De Giro en Vuelta liggen volgens mij wel binnen zijn bereik. Als de allerbeste klimmers niet mee rijden tenminste. In het eendagswerk heeft hij meer winstkansen, zeker gezien zijn sprint, die hij deze winter spectaculair heeft verbeterd.

In onze pronostiek was de Vermeersch clan terug aan het feest. Natasja Paermentier had het volledige podium in de ploeg. Bijzonder straffe prestatie, wetende dat ze maar 5 renners koos, aangevuld met 7 renners van 1 punt. Nick Vermeersch en Lieve Huysman werden op ruime afstand tweede en derde.

Binnen onze top 3 supporterden Luc en Gilles hevig voor respectievelijk Verstrynge en Grégoire. Haalden die podium, dan wonnen zij Megavelo. De kans was niet groot, maar ze kwamen verdikke toch dicht in de buurt met een 4e en 7e plaats. Ivo Goderis zal met de billen dicht de sprint gevolgd hebben en Remco op zijn knieën bedankt hebben om de 3e plaats nog weg te kapen voor hun neus. Luc Vansieleghem, vader van ex-winnaar Lander en van Megavelo triatleet Jasper, strandt op amper 3 puntjes van Ivo Goderis. De meest nipte eindsprint ooit in Megavelo. Ivo Goderis, nu Unilin’er en lid van Skof Open, is de Greg Lemond in dit verhaal, maar wint al bij al toch dik verdiend. In de Omloop eindigt hij al 11e. In de Strade, 3e wedstrijd kwam hij de top 10 reeds definitief binnen. Gill Vandenbroucke, een sympathieke ersatz Vichtenaar die we enkele jaren terug bekeerden van voetbal- tot koersfan, wordt zowaar nog nipter derde. Ex aequo met de opzettende Ronny De Rore (na Roubaix nog 109e in de stand).

In de nevenklassementen sprong Bjorn De Winter in extremis nog voorbij topper Dries Demeyer. Zijn zoon Léon Demeyer hield wel stand als beste jongere. Kathleen Vervaeke, ma van ex-winnares Stephanie Himpe, werd niet meer bedreigd als beste vrouw. De hevigste strijd woedde nog in het ploegenklassement. Daar ging WDV accountants nog aan de leiding, maar valt zowaar nog naast het podium. Ze worden nog voorbij gestoken door de Karmelieten en de verenigde vrouwen. Het is Renaix les Bains die de overwinning binnen haalt. De politie van Ronse, aangevoerd door Vichtenaar Dries Demeyer en met onder andere Matthias Coppens (winnaar 2024), spelen al jaren op bijzonder hoog niveau. 

Dank aan alle deelnemers om mee te spelen. De geldprijzen worden begin mei uitbetaald op de rekening waarmee is ingeschreven. Alle naturaprijzen worden uitgedeeld op Megavelo café komende donderdag om 20u in Vichte. Als je nu van hen wil weten wat hun taktiek was, als je eens met Tim Declercq op de foto wil, als je een truitje van Merlier of Van Aert wil winnen, of als je gewoon graag eentje komt drinken om de Nachtlichtjes te steunen: iedereen welkom! Hopelijk tot dan!

19 jaar. Topfavoriet. Winnen. Paul Seixas. We schreven het na de Strade al, maar dit kan de opvolger van Hinault worden. En nog belangrijker voor ons, niet-Fransen, dit kan bergop een uitdager worden voor Pogacar. Zondag al in Luik. In principe is de koers te lang en te zwaar voor zo’n snotneus, maar ik durf niets meer uitsluiten. Het is in alle geval een factor erbij. Remco sloeg gisteren over om volle focus te geven aan het duel van zondag. Stel u voor dat na Wout in Roubaix ook Remco de wereldkampioen kan kloppen in een sprint in Luik. De adrenaline stroomt al door mijn aderen als ik er aan denk! Velen onder ons kijken ook uit naar de terugkeer van Pidcock en Wellens om nog wat plaatsjes goed te maken. Maar de 2 renners met de sleutel tot de Megavelo eindoverwinning zondag zijn Romain Gregoire (Gill Vandenbroucke, 3e) en Emiel Verstrynge (Luc Vansieleghem, 2e). Ivo Goderis, de leider, moet hopen dat zij buiten het podium vallen.

De strijd om de dagoverwinning in de Waalse Pijl woedde hevig in de clan Vermeersch. Nick haalde het voor Urson. Pieter Chiers werd derde.

In de nevencompetities kan Dries Demeyer zijn prijs als eerste Vichtenaar niet meer missen. Zoon Léon Demeyer ligt op kop als beste jongere. Eerste vrouw lijkt Kathleen Vervaeke te worden. Bij de spelersgroepen is de spanning nog te snijden! WDV accountants (mijn boekhoudkantoor) gaan aan de leiding, voor de vrouwenploeg en Renaix les Bains. Alle naturaprijzen worden donderdag uitgedeeld op Megavelo café

Topfavoriet zijn en het rustig afmaken. Vooralsnog niet Remco’s handelsmerk. Eerder de rest verrassen met een vroege aanval en weg blijven. Vandaag droeg hij rijn rol bijzonder waardig. Zijn ploeg van bij de start alle kopwerk laten doen. Niet te vroeg vertrekken. Het was Grégoire die het vuur aan de lont stak, waardoor Remco niet zelf moest demarreren. In schuifjes werd de kopgroep tot 3 man gereduceerd. Ook de duivelse Skjelmose, die Evenepoel en Pogacar vorig jaar zeer verrassend vloerde in de sprint, was mee. Finaal was hij de enige die Remco kon volgen. Hij had er kunnen van weg rijden, maar gezien de tegenwind koos hij om de Deen mee te nemen en dus voor zijn sprint. Moedig na de nederlaag van vorig jaar. Maar hier had ie in de winter aan gewerkt. Dat heet dan vertrouwen. Dat vertrouwen bleek terecht want in de sprint was hij een paar klassen te sterk. Zeer volwassen overwinning van onze landgenoot. Bijna op reserve. In de sprint voor de 3e plaats werd onze jonge landgenoot Emiel Verstrynge mooi 5e. Hij maakt daarmee de ontgoochelende keuze goed om het WK veldrijden te skippen.

Dries Demeyer slaagde er in om 4 renners uit de top 5 op te stellen. Een huzarenstukje van deze topper. 3 ploegen. 1 top 10 in klassement en 2 dagoverwinningen. Faut le faire. De boezemvrienden Koen Heindryckx en Staf Van Der Schueren eindigen broederlijk op 2 en 3.

In de stand lijkt Ivo Goderis dankzij Cosnefroy een beslissende kloof te slaan. Fabrice en Tom zakken een plaatsje. Luc Vansieleghem, vader van atleten Jasper en Lander, springt naar plaats 2. Ook Gilles Vandenbroucke komt sterk aanzetten richting podiumplaatsen. Het beloven nog 2 spannende koersen te worden!

Vorig jaar kregen we in de Brabantse Pijl een duel tussen onze 2 Vlaamse chouchous Van Aert en Evenepoel. Dit jaar geen van de 5 tenoren aan de start. Dan zou je verwachten dat de subtoppers met het mes tussen de tanden aan de start staan en hun kans grijpen. Een uitgelezen kans voor mannen als Grégoire, Cosnefroy, Del Grosso, Vermeersch om een mooie koers te winnen. In normale omstandigheden ook voor Wellens, maar dit was pas zijn eerste koers na zijn sleutelbeenbreuk. Vermeersch bleek vermoeid na een lang en fantastisch sterk voorjaar. De anderen probeerden het wel, maar konden onvoldoende voorsprong nemen op het peloton. Dat viel de kopgroep in de slotkilometer in de nek. Cosnefroy spurtte vanuit de kopgroep wel nog knap naar een derde plaats, maar Quinten Hermans en Anders Foldrager kwamen er nog over. De onbekende Deen werd door niemand gespeeld, wat toch wel zeer uitzonderlijk is. En aangeeft hoe onverwacht deze overwinning kwam. Een topdag voor de bookmakers en gokkantoren.

Mats Masschelein en Urson Vermeersch hadden Grégoire, Hermans en Cosnefroy opgesteld en eindigden ex aequo. Het is echter Mats die met de bloemen gaat lopen wegens een iets goedkopere ploeg. Na de Scheldeprijs de 2e ruiker in een dikke week tijd voor Mats.

In de stand springt Ivo Goderis dankzij Cosnefroy terug over Fabrice en Tom naar de leidersplaats. 

Weer-ga-lo-ze Wout Van Aert klopt de wereldkampioen op de piste in Roubaix. Hoe hard heb ik verlangd om dit te kunnen schrijven. Hoe hard heeft wielerminnend Vlaanderen hiernaar gesnakt. Hoe hard gunde de volledige community Wout deze overwinning na al zijn tegenslagen. Vorige week had ik het vat met superlatieven open getrokken. Objectief gezien vind ik de Ronde van vorige week nog steeds straffer. De 5 besten man tegen man. Wielerporno. Maar wat we gisteren meemaakten, was pure wielerextase!

Bij de start van de live uitzending (op zo’n 130km voor de finish) was er géén kopgroep. Het gemiddelde lag ruim boven de 50 en we zagen vooraan het peloton de kopjes van Pogacar en Wout Van Aert blinken. Je voelde aan je dikke teen dat hier spektakel in de maak was. Pogacar nam net zoals in de Ronde zonder discussie de volle verantwoordelijkheid en zette zijn ploeg op kop. Toen de Sloveen echter plat reed op een vroege kasseistrook, reden zijn ploegmaats vreemd genoeg allemaal verder. Overmoedig van de wereldkampioen, maar ook een fout van de ploeg. In Roubaix is er geen compact peloton en is het dikwijls zeer lang wachten op de ploegwagen. Zo lang dat Pogacar zelfs even op de neutrale shimano fietsen doorreed tot hij een tweede keer moest wisselen naar zijn vertrouwde Colnago. Met nog 125km te gaan had UAE 30km om hun kopman weer voorin te brengen tegen het Bos. Ze hebben serieus hun tenen moeten uitkuisen om dit te realiseren. Wout en Mathieu hadden namelijk hun ploeg op kop gezet om het de Sloveen zo moeilijk mogelijk te maken. Zelfs in die mate dat Pogi daar al zonder ploegmaats viel en het laatste deel solo moest dicht rijden! Wout Van Aert wou op kop het Bos in. Goeie keuze, want achter hem viel Van der Poel plat. Uiteraard een zeer ongelukkig moment, maar niets verloren. Ware het niet dat de Alpecin ploeg daar pijnlijk in de fout ging. Philipsen stopte meteen om zijn fiets aan de kopman te geven (klasse), maar niemand leek te weten dat beide kopmannen met andere schoenplaatjes reden. Daarna gaf Del Grosso zijn voorwiel af, maar ook dit leek niet te werken. Finaal moest Van der Poel nóg eens van fiets wisselen op het einde van het Bos. 2’25” achterstand en koers gereden. Dit was het altijd professionele Alpecin nog niet eerder overkomen. Was er net als bij UAE ook hier een beetje overmoed en laksheid in de ploeg geslopen? In alle geval kregen we na het bos het ideale scenario voor Wout. Samen met zijn maatje Laporte in een kopgroep van 7. Het groepje groeide het ene moment aan toen Ganna en Meeus aansloten, maar kromp het andere moment weer in na lekke banden. Onder andere Pogacar en Van Aert (ook tweemaal lek). Intussen raapte Van der Poel het ene na het andere groepje op en begon ook opnieuw in zijn kansen te geloven. Toen hij op 25 seconden kwam, voelde Van Aert dat het tijd was om door te trekken. Zijn Nederlandse concurrent mocht niet terug in de kopgroep komen. Hij versnelde en enkel de wereldkampioen kon nog volgen. Ze waren vertrokken. Op Mons-en-Pévèle, vijfsterrenstrook en de enige niet-vlakke strook, viel te voorspellen dat Tadej Wout er wou af krijgen. Onze landgenoot boog, vrat zijn stuur op, maar barstte niet. Vanaf dan liet onze landgenoot de meerderheid van het werk over aan de Sloveen. Critici zullen dit profiteren genoemd hebben, maar om twee redenen was dit aanvaardbaar. Ten eerste had de wereldkampioen hem er proberen afrijden en moest hij niet naïef volle bak kop blijven doen om dan op een volgende counter te lopen. Ten tweede kon hij uiteraard ook rekenen op zijn sprint. Op Carrefour, de laatste vijfsterenstrook, probeerde Tadej het nog eens maar maakte daarbij een kleine slipper, waardoor Wout moeiteloos scheen te volgen. Vanaf dan berustte de Sloveen in de situatie. Ze zouden sprinten. Op de piste maakte Wout het perfect af. De kop opgedrongen en er dan net voor de laatste bocht op en over gaan. Onweerstaanbaar sprintte hij alle frustratie van de voorbije jaren weg en met een oerkreet kwam hij over de streep. Werkelijk iedereen gunde het onze landgenoot en kwam hem knuffelen en feliciteren. Een sterke Stuyven sprong achter de 2 toppers nog naar de derde plaats. Van der Poel mocht trots zijn op zijn vierde plaats.

Thomas Van De Walle van de Nachtlichtjes behaalde een monsterscore van 961 punten. Fabrice Laga en Stefan De Couvreur stonden niet op de finishfoto. Fabrice, lid van de De Ghellinck Die Hards, springt dankzij zijn tweede plaats wel naar de leiding. Tom Gybels stijgt terug een plaatsje. Brecht Vandevyver zakt naar plaats 3.

Woensdag start met de Brabantse pijl het derde en laatste deel van de pronostiek. Vooraan staat alles nog op een zakdoek. Het belooft een spannende eindstrijd te worden.