Tim Merlier, de beste sprinter ter wereld, had de hele winter knieproblemen gehad. Zijn droomkoers, In Flanders Fields, is ie niet eens gestart. De Scheldeprijs was zijn tweede koers van het seizoen. Ik had hem een berichtje gestuurd dat het resultaat niet belangrijk was, dat hij er moest van genieten. En of ie dat deed. Zijn positionering is ie alleszins niet verleerd. De ploeg had hem wel goed afgezet, maar Bert Vanlerberghe, zijn vaste lead out, kon hem niet meer lanceren. Hij stond er dus alleen voor. Als je hem volgt vanuit de helikopter, zie je dat hij van wiel naar wiel gaat en telkens de juiste keuze maakt. Hij gaat als eerste aan en slaat meteen een gat dat de anderen niet meer goed kunnen maken. De perfecte sprint. De ontlading aan de finish was groot voor de anders altijd ijzig kalme Merlier. Merlier is back en maakt meteen het voorjaar van Soudal Quick step (een beetje) goed. Alweer.

Mats Masschelein was één van de 23 spelers die Merlier toch in hun ploeg had opgenomen. Met zijn ‘Processiespurters’ haalt hij het van Lars Heindryckx (tweede podium bij zijn eerste deelname) en ancien Thomas Soete.

Bij de klassementsmannen geen Merlier. Brecht Vandevyver had wel Jasper Philipsen opgesteld in zijn team ‘Mario Chipolata’ en springt daarmee over Ivo Goderis naar de eerste plaats. Tom Gybels blijft derde. 

Le-gen-da-risch. De verwachtingen waren torenhoog met een deelnemersveld dat (met uitzondering van de WK’s) nooit vertoond was. We konden in feite alleen maar ontgoocheld zijn. In tegendeel, het werd zo mogelijk nóg straffer. Een urenlang gevecht van man tot man tussen de 5 beste eendagscoureurs van hun generatie. De vroege vlucht was zeer veelbelovend. ‘s Morgens bij de start had ik Victor Vercouillie, de ontsnappingskoning uit Beveren-Leie, aangesproken. Dat hij het toch niet opnieuw ging flikken zeker. Oh jawel 🙂 Maar naast onze lokale hardrijder waren er nog 11 anderen mee, waaronder ook Sylvan Dillier. Meesterknecht van VDP en enkele jaren terug vanuit de vroege vlucht 2e in Roubaix. Deze vlucht had kans om tot diep in de finale te dragen. Mikkel Bjerg zorgde echter op zijn eentje dat dit niet gebeurde. Wat een topprestatie van de Deen. Knap ook van Baldato en Pogacar om zonder verpinken het werk op te knappen. Toen Florian Vermeersch doortrok ontstond er een elitegroepje van 18 met de 5 toppers, aangevuld met meesterknechten zoals Vermeersch 1 (UAE), Vermeersch 2 en Van Dijke (Red Bull) en Laporte (Visma). VDP en Pedersen zaten alleen. Fenomenaal dat laatstgenoemde dit niveau al haalt nadat ie op 4 februari zijn linkerpols en rechtersleutelbeen brak. Wat een klasse. De 18 werkten intussen goed samen en reden tot bij de kopgroep. Van Aert hield zich slim achteraan de groep. Het was niet zijn plicht om het gat toe te rijden. Het was wachten op de 2e passage van de Kwaremont. Daar zette Pogacar zich op kop en reduceerde de kopgroep van 30 tot de grote 5. Koers porno van de bovenste plank! Na het Kwaremontplein schakelde hij zo mogelijk nóg een paar versnellingen hoger. Pedersen brak als eerste. Van Aert (taktisch perfecte koers) zat in het wiel van de ontketende Sloveen, maar op het laatste knikje moest hij het gat laten vallen. Hij zou de wereldkampioen niet meer terug zien. VDP en Evenepoel reden Wout voorbij en konden wel aansluiten. Op de Paterberg moest ook Evenepoel een klein gaatje laten. Met nog 52km te gaan en met 2 kampioenen voor je die voorbeeldig samenwerkten, zou geen enkele normale mens die onmogelijke strijd aangaan. Remco wel. Die is 52km blijven beuken om terug te komen. Wàt een strijder! Blijf vanaf nu alstublieft bij ons in het voorjaar Remco! Te beginnen met zondag Roubaix. Hij bleef de 2 kampioenen vooraan constant onder druk zetten en tekende het doodvonnis voor VDP. Die voelde zich verplicht om mee te werken en zag zo beetje bij beetje zijn schijnbaar eindeloze energievat leeg lopen. Op de laatste keer Kwaremont moest ook hij finaal de rol lossen. Daar reden de 5 kampioenen dan. Elk alleen. Elk op hun juiste plaats. Mooiste koers aller tijden? Enige wat nog ontbrak voor een volledige wielerextase is dat geen landgenoot kon winnen. Ze deden het echter allemaal voortreffelijk. Niets aan die fenomenen te doen. En Pogacar, daarvoor is de term fenomeen niet meer genoeg. Als hij zondag Roubaix zou winnen, dan is dat zijn vijfde monument op een rij. En dan tel ik er niet eens het WK bij. Nooit eerder vertoond. Dan is ie voor mij nu al de grootste eendagsrenner ooit. Ook al ligt hij dan nog enkele overwinningen achter op Merckx zijn 19 monumenten. 

In de pronostiek waren de ploegen met de Sloveen niet aan het feest. Het was Stephanie Himpe, eindwinnares in 2021, die met de bloemen aan de haal ging. Daarna een ex aequo tussen Eddy Staelens, Bart De greveleer en Ivo Goderis. Laatstgenoemde springt ook terug naar de leiding met zijn ploeg ‘Godverdomme Kurt’. Brecht Vandevyver (nummer 3 van vorig jaar) blijft tweede. Tom Gybels zakt naar plaats 3.

Voor het eerst sinds mensenheugnis ben ik er niet bij op Dwars door Vlaanderen. De Megavelo fietsstage op Gran Canaria is natuurlijk meer dan een troostprijs. Na de koninginnerit samen met de mannen in uitgesteld relais naar de finale kijken heeft ook iets. Zeker als die zo spannend is zoals vandaag. Wout Van Aert bewees in Sanremo en Wevelgem dat hij klaar is voor zijn monumenten en was ook favoriet vandaag. Hij droeg zijn rol meer dan waardig. Zelf iedereen uit het wiel knallen op de Eikenberg. 30km een jagend peloton voorblijven met slechts een handvol seconden voorwacht. Fenomenaal. Hij leek het net te gaan halen, maar dat was buiten Filippo Ganna gerekend. De Italiaan reed al enkele kilometer in de achtervolging. Eerst met Florian Vermeersch, daarna alleen. Hij ging er in de laatste 150m op en over omdat Van Aert door het brandende melkzuur in zijn benen moest gaan zitten in de sprint. Mooie winnaar, maar uiteraard ging gans Vlaanderen en ver daarbuiten, iedereen die overwinning aan Wout gegund hebben. Zo bewees ook de reactie van Mads Pedersen, die Wout meteen na de finish ging troosten. Wout zelf en wij met hem, troosten ons met de gedachte dat hij klaar is voor de 2 komende monumenten. Mochten alle puzzelstukkels nu eens in mekaar kunnen vallen… Hij wordt alvast niet geholpen door het sterkste deelnemersveld die ik me kan herinneren. Van Aert, Van der Poel, Pogacar, maar ook Ganna, Pedersen. Op zich natuurlijk wel mooi dat al die toppers in Antwerpen aan de start staan zondag.

Ook in Megavelo was het bijzonder spannend. In een Oost-Vlaams onderonsje haalde Maarten De Boe het van Kristof Walraet, die ex aequo eindigde qua aantal punten en slechts 2 (!) punten meer nodig had qua budget. Zo close is het nog nooit geweest. Ex-winnaar Matthias Coppens wordt derde.

In de stand neemt Tom Gybels de leiding over van Dimitri Himpe. De managing director van Safety jogger, 3e sponsor van de Soudal-Quick-step ploeg, heeft zijn ploeg rond Van der Poel, Van Aert en Philipsen gebouwd, aangevuld met onder andere 2 renners van zijn eigen ploeg. Brecht Vandevyver stijgt naar plaats 2 en Fabrice Laga met 2 ploegen naar plaats 3 en 4.

Van der Poel won nog nooit in Wevelgem. Dit gat in zijn palmares wil hij absoluut vullen. Maar na zijn loodzware E3 was hij realistisch in zijn ambities. Ik wil ook graag mijn stelling van vrijdag afzwakken. Wat hij in de E3 liet zien was, in tegenstelling tot Milaan-Sanremo, geen teken van zwakte. In tegendeel. Het was een topprestatie. Zo’n lange solo op lange rechte wegen en vooral met zo’n tegenwind. Wat we dit weekend wel leerden, is dat het peloton zich minder snel neerlegt bij zijn overmacht. De wedstrijd is niet voorbij als Mathieu op een bergje iedereen uit het wiel knalt. Vandaag ook. Het was Wout Van Aert die het peloton in flarden reed op de tweede passage van de Kemmel. Enkel Van der Poel en Vermeersch konden volgen. Ze reden in één ruk naar de koplopers. Op de derde passage ging de Nederlander echter zo hard tekeer dat ze niet alleen de overblijvers van de kopgroep naar huis reden, maar ook Vermeersch. Daar tekende hij zijn eigen doodvonnis. Wout (meer dan hoopgevende prestatie) werkte zoals gebruikelijk zeer goed mee, maar met zijn tweeën konden ze niet op tegen een georganiseerde groep achtervolgers. Met Vermeersch erbij was dit naar alle waarschijnlijkheid wel gelukt. In Menen op een vijftal kilometer van de meet sprong Alec Segaert weg uit de groep. Hij reed in zijn eentje het gat op de twee wereldtoppers toe. Met de rode vod in zicht sprong hij er zelfs nog van weg. Er was een ultieme inspanning nodig van Filippo Ganna om hem terug te halen. Overbodige inspanning van de Italiaan want zijn sprinter Samuel Watson werd pas zeventiende. Het sprookje van Segaert werd hem niet gegund, maar uitstel is geen afstel. Aan deze jongen gaan we nog veel plezier beleven. Zo werd het uiteindelijk een massasprint. In afwezigheid van Merlier en met Milan die niet kon volgen, lagen de kaarten goed voor Philipsen. Met Andresen, Meeus en Girmay was de tegenstand niet te onderschatten, maar de Belg haalde het overtuigend.

Roel Masschelein uit Gullegem zag het graag gebeuren. Hij stelde de nummers 1, 3 en 4 op en klopte zo Gerald Louette en Thijs Vandaele.

In de stand zakt leider Ivo Goderis van ‘t skof open naar plaats 3. Tom Gybels springt naar 2 en Dimitri Himpe uit Anzegem wordt de nieuwe leider.

De beste Van der Poel ooit, liet onder ander Patrick Lefevere optekenen na de Tirreno. Een week later wordt Van der Poel gelost op de Poggio en strandt zijn solo op 1km van de finish. Of toch zo goed als. Hij was al vertrokken op 64km van de finish. Gelanceerd door zijn overmoedige trainingsmakker Van Dijke op de Taaienberg. De vroege vlucht hield lang stand. Vooral Stan Dewulf was bijzonder sterk. Hij slaagde er zelfs in om aan te pikken bij de achtervolgers. Sterker nog, die achtervolgers bleven jagen, kwamen zowaar dichter en kregen Van der Poel te pakken in Harelbeke op 1 km van de finish. Waar ze echter zo hard voor gewerkt hadden, gleed echter plots als zand door hun handen omdat Jonas Abrahamsen niet meer kon/wou overnemen van een beresterke Florian Vermeersch. Een moment van twijfel en de vogel was terug gaan vliegen. Van der Poel wint zijn 3e E3.

Carlo Lambrecht, ex-voorzitter van het concurrerende Dwars door Vlaanderen, versloeg in een millimeter sprint Steven Vancanverberghe en Viktor Soete.

In de stand blijft Ivo Goderis aan de leiding voor Dries Demeyer. Ex-winnares Stephanie Himpe wordt derde.