Le-gen-da-risch. De verwachtingen waren torenhoog met een deelnemersveld dat (met uitzondering van de WK’s) nooit vertoond was. We konden in feite alleen maar ontgoocheld zijn. In tegendeel, het werd zo mogelijk nóg straffer. Een urenlang gevecht van man tot man tussen de 5 beste eendagscoureurs van hun generatie. De vroege vlucht was zeer veelbelovend. ‘s Morgens bij de start had ik Victor Vercouillie, de ontsnappingskoning uit Beveren-Leie, aangesproken. Dat hij het toch niet opnieuw ging flikken zeker. Oh jawel 🙂 Maar naast onze lokale hardrijder waren er nog 11 anderen mee, waaronder ook Sylvan Dillier. Meesterknecht van VDP en enkele jaren terug vanuit de vroege vlucht 2e in Roubaix. Deze vlucht had kans om tot diep in de finale te dragen. Mikkel Bjerg zorgde echter op zijn eentje dat dit niet gebeurde. Wat een topprestatie van de Deen. Knap ook van Baldato en Pogacar om zonder verpinken het werk op te knappen. Toen Florian Vermeersch doortrok ontstond er een elitegroepje van 18 met de 5 toppers, aangevuld met meesterknechten zoals Vermeersch 1 (UAE), Vermeersch 2 en Van Dijke (Red Bull) en Laporte (Visma). VDP en Pedersen zaten alleen. Fenomenaal dat laatstgenoemde dit niveau al haalt nadat ie op 4 februari zijn linkerpols en rechtersleutelbeen brak. Wat een klasse. De 18 werkten intussen goed samen en reden tot bij de kopgroep. Van Aert hield zich slim achteraan de groep. Het was niet zijn plicht om het gat toe te rijden. Het was wachten op de 2e passage van de Kwaremont. Daar zette Pogacar zich op kop en reduceerde de kopgroep van 30 tot de grote 5. Koers porno van de bovenste plank! Na het Kwaremontplein schakelde hij zo mogelijk nóg een paar versnellingen hoger. Pedersen brak als eerste. Van Aert (taktisch perfecte koers) zat in het wiel van de ontketende Sloveen, maar op het laatste knikje moest hij het gat laten vallen. Hij zou de wereldkampioen niet meer terug zien. VDP en Evenepoel reden Wout voorbij en konden wel aansluiten. Op de Paterberg moest ook Evenepoel een klein gaatje laten. Met nog 52km te gaan en met 2 kampioenen voor je die voorbeeldig samenwerkten, zou geen enkele normale mens die onmogelijke strijd aangaan. Remco wel. Die is 52km blijven beuken om terug te komen. Wàt een strijder! Blijf vanaf nu alstublieft bij ons in het voorjaar Remco! Te beginnen met zondag Roubaix. Hij bleef de 2 kampioenen vooraan constant onder druk zetten en tekende het doodvonnis voor VDP. Die voelde zich verplicht om mee te werken en zag zo beetje bij beetje zijn schijnbaar eindeloze energievat leeg lopen. Op de laatste keer Kwaremont moest ook hij finaal de rol lossen. Daar reden de 5 kampioenen dan. Elk alleen. Elk op hun juiste plaats. Mooiste koers aller tijden? Enige wat nog ontbrak voor een volledige wielerextase is dat geen landgenoot kon winnen. Ze deden het echter allemaal voortreffelijk. Niets aan die fenomenen te doen. En Pogacar, daarvoor is de term fenomeen niet meer genoeg. Als hij zondag Roubaix zou winnen, dan is dat zijn vijfde monument op een rij. En dan tel ik er niet eens het WK bij. Nooit eerder vertoond. Dan is ie voor mij nu al de grootste eendagsrenner ooit. Ook al ligt hij dan nog enkele overwinningen achter op Merckx zijn 19 monumenten.
In de pronostiek waren de ploegen met de Sloveen niet aan het feest. Het was Stephanie Himpe, eindwinnares in 2021, die met de bloemen aan de haal ging. Daarna een ex aequo tussen Eddy Staelens, Bart De greveleer en Ivo Goderis. Laatstgenoemde springt ook terug naar de leiding met zijn ploeg ‘Godverdomme Kurt’. Brecht Vandevyver (nummer 3 van vorig jaar) blijft tweede. Tom Gybels zakt naar plaats 3.
