Met het Megavelo team reden we op zaterdag de Ronde en ook op zondagmorgen ben ik nog eens met de gasten de sfeer gaan opsnuiven rond de Kwaremont. Op fietsen ging al niet meer wegens de vele supporters. Maar liefst 1 miljoen werden er verwacht. Welke andere sport kan zoveel volk op de been brengen? Enfin, na deze grondige verkenning van het parcours konden we gisteren met de beentjes in de lucht de hoogmis van het wielrennen volgen. Tijdens de vooranalyse werd al duidelijk dat ik mij vergist had in Pogacar die tijdens Dwars door Vlaanderen niet tot bij de koplopers was geraakt. Blijkt dat hij zijn demarrage had geplaatst vlak voor de top van de Kanarieberg. Had ie ze aan de voet ingezet, dan was ie er wel bij geraakt. Gebrek aan parcourskennis kan dus ook voor een megatalent als hij de doorslag geven. Ditmaal waren Pogie en vooral zijn ploegmaats wel bij de pinken. Ze reden al vroeg attent vooraan en hielden een groepje outsiders onder schot richting tweede passage van de Oude Kwaremont. Daar ontbond de Sloveen zijn duivels. Als een losgeslagen paard reed hij alles en iedereen voorbij. De vroege vluchters, maar ook het groepje met onder meer ex-wereldkampioen Pedersen, Stybar en ex-winnaar Bettiol. Toch geen pannenkoeken. Nooit eerder gezien. Slechts één man kon dit verschroeiende tempo volgen. Kasper Asgreen. De winnaar van vorig jaar blies daarmee wel zijn motor op en zou geen rol van betekenis meer spelen. Van der Poel was niet mee en leek verslagen. Even verder op de Koppenberg versnelde de Tourwinnaar opnieuw en dan was de Nederlander wel van de partij. Hij nam zelfs nog over voor de top. Een teken dat hij zich heel sterk voelde. Ditmaal reden de toppers wel door. Valentin Madouas was de enige die zijn wagonnetje kon aanhaken op de Koppenberg. Bijzonder straf van de 25-jarige polyvalente Fransman. Was al 13e in de Giro, won dit jaar het bergklassement van Parijs-Nice, haalde top 10 in de E3 en nu podium in de Ronde. Tijd om te specialiseren en te beginnen met winnen, Valentin! De 3 kwamen al snel bij Fred Wright en Dylan Van Baarle, die net na de Paterberg waren ontsnapt. Deze 5 bleven samen tot de laatste keer Kwaremont waar de Sloveen opnieuw de forcing voerde. Van der Poel haakte aan. Zelfde scenario op de Paterberg, waar de Nederlander wel even leek te breken toen hij in het gootje terecht kwam. Maar zo reden de twee iconen dus samen naar Oudenaarde. Daar drong Pogacar de leiding op aan Van der Poel, maar die liet zich niet gek maken. Ondanks de aanstormende Madouas en Van Baarle bolde hij rustig verder tot het bordje van 250m. Daar en niet vroeger wou hij zijn sprint inzetten. Wat een koelbloedigheid! In de sprint was Van der Poel outstanding en wint verdiend deze Ronde. Pogacar was de sterkste onderweg, maar pokerde iets te veel. Hierdoor raakte hij nog ingesloten achter de achtervolgers waardoor hij zelfs geen podiumplaats kreeg, maar dat was zijn eigen fout. Zijn misbaar was misplaatst, zijn gedrag net na de aankomst ook. Een slechte verliezer. Anderzijds ook begrijpelijk als je nooit verliest. En gelukkig viel hij ook snel op zijn pootjes. Na de douche op de bus sloeg hij al mea culpa in een interview. T is je vergeven Pogie!

Ook in de pronostiek werd het een bijzondere editie. Van der Poel stond door zijn blessure amper in 33 ploegen. Pogacar wegens zijn hoge prijs zelfs maar in 21. Madouas had niemand. Hierdoor zijn de scores historisch laag. Dat doet echter niets af aan de overwinning van Natasja Paermentier uit Desselgem. Zij slaagde er met de 2 Nederlanders en Kung in 3 renners in de top 5 te plaatsen en wint na haar derde plaats in de E3 verdiend de Ronde. Harry Vervaeke en Johan Declercq mogen mee op het podium.

In de stand is er ook een aardverschuiving. Leider Mattijs Leenknegt kan nog goed stand houden en zakt naar plaats 2. Het is Hans Dedeurwaerder die de leiding neemt dankzij een sterke 4 plaats in de Ronde. Dat zal gisteren goed gevierd geweest zijn op de tennis souper in Vichte. Lander Vansieleghem, coureur uit Bredene, wordt derde.

Enkele dagen voor de Ronde hebben we met Van der Poel één topfavoriet erbij en met Pogacar en vooral Van Aert helaas twee topfavorieten minder. Gisteren onderweg naar Waregem reed een kopgroep met VDP, Ineos ploegmaats Pidcock en Turner, Benoot, Küng en topfavoriet Campenaerts weg. Pogacar miste de boot. Kan gebeuren, maar ondanks verwoede pogingen kreeg hij het gat niet meer dicht. Met zijn conditie van de Strade ging dat geen probleem geweest zijn. De Tourwinnaar is ook maar een mens. VDP en Pidcock stonden allebei met vraagtekens aan de start, maar hebben hun zelfvertrouwen aangescherpt dankzij hun goeie prestaties. Op de afdaling van de voorlaatste keer Nokere reed Campenaerts een eerste keer weg. Hij herhaalde dat kunstje bij de volgende passage en daarna zelfs nog een derde keer. Telkens was het Benoot die het gat dicht reed. Tiesj was zeer sterk en wou zo graag winnen, maar hij deed vooral Campenaerts verliezen. Hij had toch minstens twee keer het werk aan de snellere Van der Poel en Pidcock moeten laten. Toch had hij nog kracht over om zelf de beslissende demarrage te plaatsen. Enkel de Nederlander kon hem nog remonteren en haalde het dan ook makkelijk in sprint. Benoot werd tweede en Pidcock won nog de sprint van de achtervolgers.

We waren gisteren met 21 collega’s van C&W logistics aanwezig in de tent in de Ronde van Vlaanderenstraat. Het was al een prachtige dag, maar die werd zowaar nog feestelijker toen bleek dat 2 collega’s 1 en 2 werden. Het werd zelfs een ex aequo. In dat geval wint diegene die het minste budget spendeerde aan zijn ploeg. Dat bleek Tom Goossens te zijn, kasseistamper wonende boven op de Berendries. Koerskenner maar met een alternatieve pronostiek taktiek. Het werd een foto finish met Kristof Maes, notoir fan van Van Aert en Van der Poel tegenstander. Het is me nog altijd een raadsel waarom hij dan de Nederlander in zijn ploeg zet maar de Belg niet. Ook de selectie van Evenepoel is verrassend te noemen. Natasja Paermentier uit Desselgem was de eerste niet-C&W’er.

In de stand neemt Mattijs Leenknegt, onze Nacht van de Koers regisseur, de leiding over. Geert Limpens uit Gent stijgt naar de tweede plaats. Steven Himpe blijft derde.

Zondag is er de Vlaamse feestdag. Helaas wat minder feestelijk zonder de Vlaamse topfavoriet. Laat ons hopen dat de andere Vlamingen, Benoot op kop, boven zichzelf kunnen uitstijgen en de handschoen kunnen opnemen tegen Van der Poel en Asgreen, wat mij betreft toch de 2 favorieten.

Gent-Wevelgem. Waaierkoers, sprinterskoers. En koers waarin Van Aert zijn loyale ploegmaats Benoot en Laporte de overwinning gunde. Benoot deed al wat hij kon, maar geraakte niet weg. Hij mist wat punch en moet het hebben van een zeer zware koers. Revelatie Laporte heeft wel punch en geraakte uiteindelijk weg op 24km van de finish. De snelle Fransman kreeg nog 3 snelle mannen mee die niet tegen Van Aert en Merlier wilden sprinten: Dries Van Gestel, stilaan kopman bij het Total Energies van Peter Sagan, Jasper Stuyven en Biniam Girmay. De 21-jarige Eritreeër was niet voorzien voor Gent-Wevelgem, maar na zijn glansprestatie in de E3 stelde Hilaire Vanderschueren hem wel op. Hij had toch nog tijd vooraleer hij terug vloog naar Eritrea. De jonge Biniam heeft er al een indrukwekkend parcours op zitten. Door de UCI opgepikt in een programma voor talenten uit atypische koerslanden. Met dat UCI team was hij als junior één van de twee renners die Remco Evenepoel kon kloppen in zijn tweede jaar junior in 2018. Remco won dat jaar dus op 2 na alle koersen, inclusief nationaal en wereldkampioenschap op de weg en in de tijdrit. Laat ons dit vooral niet vergeten en Remco nog wat tijd geven. Maar bon, terug naar Biniam, die klopte hem dus wel eens. Een eerste teken van zijn megatalent. Vorig jaar op het WK in Leuven won hij de pelotonsprint na de ontsnapte Italiaan Baroncini. Zilver. Vrijdag op de E3 was hij al bij de sterksten in koers en zondag opnieuw. Zonder parcourskennis, waardoor hij zonder twijfel meer krachten verspeelt dan nodig. Maar wat geeft het, als je energie op overschot hebt. Bovendien blijft hij ook koel in het heetst van de strijd. Ondanks het aanstormende peloton in de laatste kilometers eens een beurtje overslaan en resoluut de 4e positie nemen. Op 250m zette hij zelf de sprint in. Stuyven schoot in een kramp toen the black bullet passeerde. Laporte deed nog alles wat ie kon, maar kon amper het wiel houden. Girmay won met overmacht en wordt zo de eerste Afrikaan die een voorjaarskoers wint. Het zal niet zijn laatste zege zijn. Al komt die er alvast niet in de Ronde, want hij wil naar zijn vrouw na 3 maanden Europa. Onwaarschijnlijk eigenlijk als je als topfavoriet kan starten in Vlaanderens mooiste, maar anderzijds ook klasse van Vanderschueren dat hij zich aan zijn beloftes houdt. Hilaire wil hem niet opbranden en met hem een rit winnen in de Giro.

Girmay stond in amper 7 ploegen opgesteld. Zo ook bij Steven Himpe, die na de E3 ook Gent-Wevelgem wint. Kristof Desmedt, zaterdag met team Megavelo aan de start van de Ronde, werd tweede met zijn Maffe Mentenslikkers en Joachim Callewaert derde met een sprintersteam.

In de stand neemt Gilles Van Welden opnieuw de leiding over, ondanks een team zonder Van Aert. Igor Wagemans uit Verrebroek wordt tweede en Steven klimt na zijn topweekend naar de derde plaats.

Onder een schit-te-rend lentezonnetje waren we met team Megavelo aanwezig in Harelbeke om de E3 ‘surplace’ te volgen. We hadden geen succes bij de bookmakers, ondanks verdienstelijke pogingen met Girmay, Laporte en Narvaez, maar het kon de pret niet deren. Jumbo Visma maakte er een ware demonstratie van. Op de Taaienberg, op 80km van de meet, maakten de troepen onder leiding van generaal Van Aert een eerste zware schifting. Naast de luitenanten Benoot en Laporte konden van de vijandige allianties enkel Asgreen, Mohoric, Stuyven en Kung volgen. Na een lange achtervolging kwamen daar nog de Ineos ploegmaats Van Baarle en Narvaez plus Valentin Madouas en revelatie Girmay bij. De 21-jarige Eritreeër, revelatie van de dag, reed zelfs even alleen vooruit tot hij zichtbaar terug geroepen werd door zijn ploegleider. Ook Benoot trachtte meerdere keren weg te rijden. Uiteindelijk bleef alles samen tot de Paterberg, waar sterke Wout zijn tweede bom dropte. Benoot zat in zijn wiel, maar kon het tempo niet volgen in het gootje. Laporte, in de Jumbo rangorde nu toch duidelijk een trapje hoger, Girmay en Asgreen haalden hem over de kasseien in, maar konden alleen lijdzaam toezien hoe het Jumbo duo weg reed. Van Aert hield boven op de Pater even in zodat de Fransman kon aansluiten. Op zich al straf dat hij als enige kon volgen. Na het cadeau krijgen van ritwinst en gele trui in Parijs-Nice was de Fransman ook loyaal en liet de overwinning aan onze landgenoot. Klasse. Dat kan van ego-tripper Roglic niet gezegd worden. Na het WK 2019 in Imola liet hij tenslotte ook opnieuw na om in Sanremo eens een wederdienst te doen. Terwijl hij toch het eindklassement van Parijs-Nice aan Wout te danken heeft. @Wout: niet meer helpen vooraleer de Sloveen eerst eens iets terug doet, zou ik zeggen!

Buurman Steven Himpe had naast Wout ook zowel Laporte als Girmay in de ploeg en wint dan ook verdiend de E3 prijs. Geert Limpens en Andy Moerman staan mee op het podium.

In de stand neemt Louis Detavernier, van sponsor Vandenbossche bankinrichting, de leidersplaats over van Gilles Van Welden. Ilse Decnuydt stijgt naar de derde plaats.

In de aanloop naar de lenteklassiekers vielen de renners als vliegen uit door ziekte. Zelden gezien. Te verklaren door een terugval in hygiëne post Covid? In alle geval waren veel ploegen onthoofd. Topfavorieten als Alaphilippe, Stuyven en Ewan stonden niet aan de start in Milaan. Mathieu Van der Poel maakte de omgekeerde beweging. Stond origineel niet op het wedstrijdblad maar zogezegd door de vele afzeggingen werd hij opgeroepen voor zijn eerste wedstrijd van het seizoen. Een trucje om de druk wat af te houden als je het mij vraagt. Maar als VDP start, moet je met hem rekening houden. Met Pogacar en Van Aert waren er twee topfavorieten. Hun ploegen maakten de wedstrijd hard onderweg. Op de Cipressa werd het peloton al serieus uitgedund en moest Jakobsen er af, toch de snelste sprinter van het pak op dit moment. Op de Poggio  was het dan aan Pogacar. Hij demarreerde al vroeg op de beklimming maar kreeg geen vrijheid. Tot vier keer toe probeerde hij het maar telkens was het Van Aert die hem terug pakte. De twee topfavorieten reden mekaar de vernieling in. Toch waren de demarrages niet voor niets want bij het inzetten van de afdaling bleef er een mooie kopgroep over van een twintigtal renners. Daaruit ontsnapte Matej Mohoric, de Sloveense kampioen (wat een luxe hebben ze daar). De ex-wereldkampioen bij de junioren en de beloften staat gekend als een uitstekende daler. Bovendien had hij als eerste wegrenner een ‘dropper post’ laten installeren. Een hydraulisch systeem uit het mountainbiken waarmee je je zadel kan laten zakken voor meer controle tijdens technische afdalingen. De favorieten zaten dus met een dik probleem. Veel voorsprong had de Sloveen niet, maar er was ook niemand meer die ploegmaats bij had om het gat te dichten. Hij kon het dan ook uitzingen tot de streep en wint verdiend zijn eerste monument. Anthony Turgis sprong nog weg naar de tweede plaats en Van der Poel (schrijf hem dus maar op voor de Ronde en Roubaix) won de sprint van de achtervolgers.

Gilles Van Welden had net als 21 anderen onder ons de Sloveen in zijn ploeg. Ilse De Cnuydt en Louis Detavernier mogen mee op het podium.

Gilles neemt ook met ruim overwicht de leiding over in de tussenstand. Hij slaat meteen een grote kloof op Louis Detavernier en mijn broer Karel Maes. Ilse Decnuydt uit Eke maakt een indrukwekkende sprong van 221 plaatsen en zo staan er plots 3 Ekenaars in de top 10. Tijd voor de Vichtenaars om te reageren 😉