VDP-Van Aert: 1-0. Van der Poel heerste gisteren over het slagveld. Hij had de koers op elk moment in handen. Bedankte zijn ploeg, die nochtans in geen velden te bespeuren was. Hij deed het zelf. Op de Taaienberg al versnelde hij zo verschroeiend dat niemand kon volgen. We stonden met Megavelo boven en zagen dat Pedersen, Van Aert, Stuyven en Trentin harkten om de schade te beperken. Eventjes vreesden we een Pogacar scenario, maar het was nog meer dan 80km. De Nederlander gebruikte zijn verstand en liet zich terug inlopen. Maar de waardeverhoudingen waren vanaf dan gekend. Pedersen en Trentin hebben hun motor daar wat opgeblazen en zouden de top 10 niet meer halen. Mathieu zou nog enkele keren demarreren, maar het was aan de voet van de Patersberg dat de beslissing viel. Letterlijk. Van Aert verloor voor de bocht de battle om zijn wiel, wou dat corrigeren door Kung voorbij te gaan, maar verslikte zich in het gootje. Doorgaans kan Wout dan rekenen op sterke ploeggenoten. Laporte stond niet aan de start. Hagenes en Benoot haalden door valpartijen de finish niet. Van Baarle had pech en lijkt ook niet de benen van de voorbije jaren te hebben. Wout had enkel Jorgenson bij zich, maar die reed enkel voor zichzelf. Hij deed wat voorzichtig kopwerk in de aanloop naar en op de Kwaremont, maar hield duidelijk over om op het einde nog schaamteloos naar een ereplaats te demarreren. We misten hier een Laporte, Benoot of vooral een Van Hooydonck. Die hadden zich verdikke de pleuris gereden in de aanloop naar de Kwaremont om hun kopman terug in kansrijke positie te brengen. Nu moest Wout het dus alleen redden. Het siert hem dat hij de schier onmogelijke uitdaging toch aan ging. Hij naderde zelfs tot een dikke 10 seconden, maar moest op de Karnemelkbeekstraat finaal toch plooien. Van der Poel was te sterk. Ook morgen en vooral in de Ronde zal er niets tegen de explosieve Nederlander te beginnen zijn, maar in Roubaix is er hoop. Want Wout was, ondanks het feit dat een sterke Stuyven er nog over kwam, duidelijk ‘the best of the rest’. 

Thijs Depraetere uit Deerlijk plaatste 5 man in de top 6 en troefde daarmee Geert Heynssens uit Oudenaarde af, hoewel die de volledige top 4 had. Buurman Steven Himpe werd derde en doet een uitstekende zaak in het klassement. Hij wordt tweede. Het is Stephanie Himpe die, ondanks het uitvallen van Laporte en het ontbreken van Van der Poel, terug de leiding neemt. Dit dankt ze voornamelijk aan het sterke Vlaamse duo Stuyven-Wellens. Die hebben haar achtervolgers Steven en Wouter ook, maar die plaatsen daar nog Van der Poel bij. Dus in principe gaan Stephanie hen niet lang meer kunnen afhouden.

Pogacar tegen Van der Poel. Hard tegen onzacht op de Poggio. “Brace for impact” had Philipsen vooraf gezegd. Het verwachte duel kwam er ook. Op de Cipressa werd het peloton al serieus uitgedund. Op de Poggio had Pogi enkel de beresterke Wellens in steun. Die legde een loeihard tempo op. Matje kleefde aan het wiel van Pogi, klaar om te reageren op de voorspelde aanval. Die kwam er ook. Naast de Nederlander konden ook Bettiol en Ganna volgen. Van der Poel had echter de benen niet om over te nemen en zo kwam nog een tiental renners aansluiten. Ook een tweede poging van Pogacar kende geen succes, vooral omdat Van der Poel wel kon volgen maar niet overnemen. Dat was dan ook de sleutel van de koers. Eenmaal beneden besloot hij alles op zijn ploegmaat Philipsen te zetten. Zowel de demarrage van Mohoric als de ultieme poging van Pidcock waren in normale omstandigheden voldoende voor de overwinning. Tweemaal haalde de Nederlander de kastanjes uit het vuur met de rest in zijn wiel. Hij was niet vergeten dat de rollen in Roubaix vorig jaar omgekeerd waren geweest en offerde zich volledig op voor de Vlam van Ham. Grote klasse vind ik dat. Dit verklaart voor mij ook ten dele zijn populariteit in Vlaanderen. Niet die typische Nederlandse arrogantie, maar een oprechte team player. Jasper Philipsen kreeg van hem een unieke kans, maar moest het natuurlijk nog afmaken ook tegen Matthews, Pedersen en co. Pedersen viel snel stil, Matthews leek het lang te halen en liet vooral ook maar een zeer klein gaatje. Philipsen dook er echter onverdroten in met gevaar voor lijf en leden. Hij kwam er nog net op tijd over. Pogacar werd nog knap derde. Zalig. Na Van Aert en Stuyven wint een derde Belg op vijf jaar tijd. En dat na tientallen jaren droogte, zeker voor de critici die de overwinning van Tchmil niet mee rekenen.

In onze pronostiek was het geen foto finish. Mattijs Leenknegt, creatief brein achter de Nacht van de Koers, demarreerde op de Poggio en geraakte wel weg. Met een topscore van 696 punten had hij een mooie voorsprong op Ivo Goderis van het Daikin team en Bert Verplancke van WDV. Die topscore katapulteert hem ook van plaats 97 recht naar de leidersplaats. Stephanie Himpe en Jochen Deweer zakken een plaatsje.

Conversatie Karl – José bij aanvatten van de Sante Maria strook op maar liefst 82km van de finish. Karl: “Hij zal hier toch nog niet gaan zeker?”. José resoluut: “Tuurlijk niet”. “Wie zegt dat?”. “Ikke”. Zijn ploegmaats Del Toro en Wellens hadden het peloton dan al sterk verdund en ze hadden net een stortbui over zich gekregen. Tijd voor Tadej om te vertrekken. Hij had het tenslotte ‘s morgens bij zijn interview aangekondigd. “Jonas en Remco hebben dit jaar al straffe nummers opgevoerd. Tijd om te checken hoe het met mijn conditie zit”. Machtig toch. Eentje probeerde vergeefs te volgen. Sep Kuss. Ronde van Spanje gewonnen. Na 200m was duidelijk dat dat niet ging lukken. Een ander probeerde een achtervolging op poten te zetten. Maxim Van Gils. Tijdrit van de Ruta del Sol op overtuigende manier gewonnen en samen met ronde van UAE-winnaar Lennert Van Eetvelt het gouden klimmersduo van Lotto-Dstny. Vrank en vrij gaan ze hun kans, zonder hun ambities (top 5) weg te steken. Wat een weelde plots voor Lotto-Dstny. Maxim kreeg bij zijn eerste poging niemand mee, maar hij was duidelijk de sterkste van de ‘aardse’ renners na Pogacar. Hij bleef door hameren op de achtervolgers en reed finaal toch alleen weg. Ei zo na was Van Eetvelt mee geweest, maar toen dat niet lukte, liet hij nobel het gat vallen. Enkel seizoensrevelatie Skujins (door niemand gespeeld nvdr) kon er later in de finale nog naartoe. Skujins was op de laatste klim dan ook nog iets frisser, waardoor Van Gils derde werd. Pogacar was intussen al 3 minuten binnen. Wie kan hier iets tegen beginnen? Wout kruist de degens niet met de Sloveen dit voorjaar. Dan zijn er nog 2 die het duel kunnen aan gaan met kans op succes. Remco in Luik en Mathieu tussen Milaan en Sanremo binnen 2 weken. We kijken er alvast naar uit!

In onze pronostiek was het de vraag of één van de 10 ploegen met Pogacar voldoende andere topcoureurs konden plaatsen om de 372 ploegen zonder Pogacar voor te blijven. Het was Dries Demeyer die het met een ploeg zonder de Sloveen haalde van Bjorn De Winter als eerste mét de Sloveen. Pieter Chiers (ook zonder) werd derde met zijn ploeg ‘Team Scheldeprijs (yeah right).

In de stand weinig verschuivingen. Stephanie Himpe blijft aan de leiding en komt met haar 2e ploeg zelfs op de 5e plaats. Zij gelooft echter niet in Mathieu, dus daar zal ze in Sanremo moeten kleur bekennen of dit al dan niet de juiste strategie is. Jochen Deweer en Reinout Delclef blijven haar dichtste achtervolgers.

Geen Mathieu, geen Tadej, geen Mads. Alpecin, UAE en Trek zonder hun leider. Aan Philipsen, Wellens en Stuyven om op te staan en de handschoen op te nemen tegen de killer bees van Visma. Of zouden Asgreen of Alaphilippe uit hun as herrijzen? Van bovengenoemden kon enkel Wellens de verwachtingen inlossen. Sterker nog, hij presteerde ver boven de verwachting. Zaterdag als enige van het peloton naar de kopgroep knallen op de Muur. Zondag duidelijk 2e sterkste man in koers. Maar de man van het openingsweekend is zonder enige discussie Wout Van Aert. Visma herhaalde de blauwdruk van vorig jaar door beide wedstrijden te domineren. Het verschil is echter dat we ditmaal de kopman tweemaal nadrukkelijk aan het front zagen. Zaterdag door al op meer dan 100 kilometer van de meet het peloton vaarwel te zeggen. Na enkele schiftingen bleven ploegmaat Laporte en Jorgenson over, samen met de sterke De Lie (na opkomende kritiek duidelijk op de afspraak), de linke Pidcock en de verrassend sterke Skujins. Die laatste trok op de Berendries zo hard door dat de 3 Visma’s schrik hadden om met hem naar de meet te rijden. In zoverre dat (de restanten van) het peloton nog kon terugkeren. Daaruit ontsnapte dan schaduwfavoriet Jan Tratnik. Hij kreeg Nils Politt mee, ploegmaat van Wellens. De 2 vonden mekaar, bleven voorop en sprintten voor de zege. Nou ja, sprinten… Visma toch beloond ondanks hun getwijfel in de finale.

Zondag was er van twijfelen weinig sprake. Van Baarle trok het peloton op een lint op de Bourliquet. Jorgenson (aanwinst!) nam over en maakte de schifting. Daarna was het aan kopman Wout. Opnieuw was Wellens mee, net als Spaans kampioen Lazkano (Flecha heeft een opvolger als Spaanse flandrien) en de verrassende Pithie. Die laatste werkte volgens Wout niet genoeg mee. Genoeg om er hem van te knallen bij de beklimming van de Trieu. Meedogenloos tov de Canadese jongeling, maar achteraf bekeken toch wel terecht. Zo lag het podium vast. Lazkano en Wellens probeerden het nog met een late uitval, maar zonder succes. Van Aert was te sterk. En dat op 90% van zijn kunnen. Dat belooft voor begin april. Ik geloof er alvast in.

Dries Demeyer uit Vichte had zaterdag de top 4 en voelde zich zegezeker. Herman Dhaenens uit Destelbergen kwam er echter nog over en wint de eerste wedstrijd. Kathleen Vervaeke pakt de 3e prijs mee.

Zondag waren er verschillende spelers die de top 3 hadden. Megavelo triatleet Jasper Vansieleghem kon daar nog een paar top 10 noteringen bij zetten en haalde het voor Stephanie Himpe en Xavier Deweer.

In de stand gaat Stephanie Himpe (eindwinnares 2021) aan de leiding voor Jochen Deweer (enige (?) deelnemer die zelf in CQ ranking staat met oa een overwinning in de Ronde van Berlijn tegen Rudiger Selig) en naamgenoot Reinout Delclef.

Vergeet ook niet jullie ploegen aan te sluiten in spelersgroepen. Dat geeft altijd een extra dimensie. De winnaar van een spelersgroep kan hier een jaar mee uitpakken en wie weet spreken jullie ook een prijs af onder elkaar.

Vorige vrijdag op ons jaarlijkse Megavelo café werden de prijzen uitgereikt van ons pronostiek seizoen. Het werd een gezellige avond. Eindwinnaar Dieter Van Lierde verbroederde met Norbert Deloof, die in laatste instantie nog van plaats 1 naar 4 viel. Staf Van der Schueren deed hen uit de doeken dat zonder de val van Pogacar de cheque voor hem was geweest. Geert Limpens genoot van zijn podiumplaats. In de tombola was er onder andere een gesigneerd truitje van Sep Vanmarcke te winnen, begeleid door een persoonlijk filmpje van Sep vanuit Luxemburg. Maar het was vooral onze special guest Jo Planckaert die de show stal. De goedlachse Oost-Vlaming kon met zijn sappige verhalen iedereen boeien, zowel vooraan in de micro als aan de bar. Onze koersbiertjes Ouwen Duiker en Buysse bier vielen goed in de smaak. De Nachtlichtjes konden een opbrengst noteren van boven de €500 tvv Kom op tegen Kanker.

Alle foto’s zijn te vinden op onze website

Intussen is ook al het prijzengeld van de pronostiek gestort aan de 42 verschillende winnaars. Proficiat en ook aan alle andere spelers bedankt en hopelijk tot volgend jaar